Koninklijke Cyclotoerist Basiliek

CTB op vertrek van de 24u van Antwerpen (407km) Juni 1953
Adrien Van Welde 2de staande aan de linkerkant en Walter De Nil
1ste staande aan de rechterkant.

In de schaduw van de basiliek van Koekelberg werd in september 1950 een wielerclub gesticht die gedoopt werd: "Cyclotoerist Basiliek Ganshoren". De eerste voorzitter van de club en tevens een van de stichtende leden was de Heer Adrien Van Welde over wie we nu een portret schetsen

1947! Eerste grote dag: hij sluit zich aan bij de "Amicale Cycliste d'Uccle", in 1948 neemt hij deel aan zijn eerste brevet van 200km in gezelschap van zijn dochter Monique op een tandem: Brussel-Mariembourg en terug.
De club bevindt zich evenwel op grondgebied van Ukkel terwijl de voorzitter in Sint-Agatha-Berchem woont. Hij moet dus veel klimmen en dalen wat na een brevet heel hard aankomt. Hij zou naar een club in Ganshoren willen, maar er is een probleem, er is daar geen club!
Als het daaraan ligt, waarom er dan geen stichten? Dat is de beslissing genomen door Adrien Van Welde en zijn klein gezelschap van destijds, op 23 september 1950 is de Cyclotoerist Basiliek geboren. Sindsdien zal het embryo, gevestigd aan het nummer 8 van de Frans Gasthuis, steeds groeien en dat dank zij de oneindige arbeid geleverd door zij die er deel van uitmaken of van uitgemaakt hebben.

Vertrek van CTB voor het eerste lokaal, 8 Frans Gasthuislaan.

Op 8 februari 1951 heeft de eerste clubuitstap plaats. De leden van CTB begeven zich naar Aalst voor de carnaval. Het is 11uur wanneer ze vertrekken. Ze zijn met zestien. Zestien historische namen die verdienen opgenoemd te worden: Adrien, Victorine et Monique Van Welde, Monsieur et Madame Bisschot, Monsieur et Madame Libotton, Gustave Van Ham, Jaques Mot, Georges Coppens, Gustave Glorieux, Propspère Van Hoeymissen, Louis Van Ruysseveldt, Monsieur et Madame Van Caudenberg.
1 uur 20 nadien komen ze op hun bestemming aan. Ze bevredigen hun honger en zoeken daarna een plaats om de te bewonderen. Ze komen kletsnat terug om 18uur. Zo te zien zal deze uitstap dienen als voorkeur gedurende verschillende jaren.

Wat zijn beste prestaties betreft, moet men de Brussel-Parijs-Brussel vermelden (600km zonder te slapen) en een reis van 2.250km ondernomen in 1964 van Calais naar Brindisi in negen dagen.

Adrien Van Welde is spijtig genoeg overleden te Jette op 17 maart 1997. Wij zijn hem zeer dankbaar want zonder hem hadden wij misschien nooit gefietst.

Vertrek aan Ledeberg van de Omloop van Vlaanderen in 1954.

Een andere legende uit de club is namelijk Lucien Rondelé.
Vooral hij zich bij cyclotoeristen aansloot, heeft Lucien zich tussen 15 en 16 jaar gekoerst, hij heeft slechts één proef beëindigd. Het was een tijdrit van Brussel tot aan café "De Wachtzaal" aan het station van Asse, waar de deelnemers gecontroleerd werden.
Hij was zeker gelukkiger bij het beoefenen van het cyclotoerisme. Oordeel zelf maar:

• 3 maal Brussel-Parijs-Brussel (600 Km)
• 3 maal 24 uren van Antwerpen (400 Km)
• Verschillende Ronde van Vlaanderen (300 Km)
• ...

Wat zijn toekomstplannen betreft, deze zijn rooskleurig. Erger nog, Lucien voegt er met een vleugje humor aan toe "Suzanne, zijn vrouw, zal er zich ook op toeleggen sinds zij van tijd tot tijd als partner van de voorzitter dienst doet, op de tandem natuurlijk".
Ook om de voorzitter plezier te doen, vervulde hij enkele seizoenen geleden de rol van nationale baankapitein. Hij gat er de brui aan omdat hij oordeelde dat hij er te laat mee begonnen was. Daar hij dit zeer ter harte nam, kon hij niet nalaten zich te enerveren voor en tijdens elke proef waarvan hij met de pilotage belast was

CTB op vertrek van de 24h van Antwerpen (389km) in 1954.

Spijtig genoeg is Lucien overleden op ../../.. . Niettemin heeft Suzanne de taken van het doorlopend secretariaat blijven uitvoeren en dit met veel brio.
Wij bedanken ze allebeide voor prachtige medewerking.

Nog een andere figuur uit het leven van de CTB, Lucien Claus. Iedereen zal akkoord zijn met mij als ik zeg dat hij een wonderbare voorzitter was voor de CTB.
Lucien was een trouw lid van de CTB, waar hij stuk voor stuk alle treden beklommen heeft tot aan het voorzitterschap. Hij heeft zich lange tijd bezig gehouden met de jongeren (waaronder ik zelfs deel uitmakte) elke zaterdagochtend. Maar Lucien kon ook eveneens een prachtige en sterke randonneur zijn. Lucien was een trouwe luitenant van Adrien Van Welde, stichter van de club in 1950.

Lucienne de vrouw van Lucien, was toegewijd voor de CTB. Ze vormde trouwens met Andrée Vita, de vrouw van Louis Oblin, een tandem die wonderen verrichte bij het organiseren van tombola's, de kleine maaltijden of bij de prettige feesten van de club.
Lucienne, is heengegaan na een lange slepende ziekte, maar we hebben ze nooit horen klagen. De gevoelige Lucien heeft verkozen om zich terug te trekken samen met zijn goede vriend Louis Oblin. Hoewel zijn hart fel gebloed heeft, waren de leden van de CTB ook onder de indruk.

In 199 ? neemt een nieuwe tandem de tuigen van de CTB in handen, ik heb het over onze vriend Jean-Marie Spiritus als voorzitter en met Maurice Buermans als sportief directeur. Darbij speelt ook, Walter De Nil, een belangrijke rol. Wij vinden Water reeds terug in het verhaal van de CTB samen met Adrien Van Welde (zie foto 24 uren van Antwerpen 1953).
Dit bestuur heeft het genoegen om de 50^ste verjaardag van de club met veel succes te mogen organiseren. Alle leden zijn hun nog dankbaar voor deze prachtige dag, die met een klein geschenk aan ieder lede werd afgesloten.

In 2004 kiest Maurice Buermans voor zijn talent en energie aan de Belgische Bond voor Rijwieltoerisme te bezorgen waar hij het voorzitterschap overneemt. Samen Met Jean-Marie Spiritus geven ze een heel gezonde beleid van de club over aan het huidige bestuur. De huidige bestuursleden zullen er een punt van maken om deze behoorlijke erfenis van alle voorgaande besturen te laten uitgroeien naar een referentie club in de rijwieltoerisme wereld.

Uittreksels uit het speciale 50 jaar clubblad.

Met dank aan André Jacquemin, Jean-Marie Spiritus, Marie Claire Cludts, Marie Rose Huygen en alsook Walter De Nil voor de mooie foto's.

Vion Jean-Marie.